Luc De Vos, een zanger en tekstschrijver die po\u00ebzie kon puren uit aardse bagger, overleed zaterdag aan acuut orgaanfalen. Herman Brusselmans, hoofdman der Vlaamse lett'ren, schreef deze ode aan zijn overleden kompaan.<\/p>\n
Hij was in de verste verte<\/p>\n
Niet de minste minnestreel van Vlaanderen<\/p>\n
Sterker nog, hij kwam van Wippelgem<\/p>\n
En sloeg de Vlaamse muziek aan spaanderen<\/p>\n
En stapelde die op tot een monument<\/p>\n
Een reus in z\u2019n eigen zelfgemaakte binnenste<\/p>\n
Een ster binnen en buiten het grenzeloze Gent<\/p>\n
Ik kende hem in flarden en ik kende hem in stukken<\/p>\n
We waren limbodansers en we moesten bukken<\/p>\n
Voor drank en meisjes en vluchtende woorden<\/p>\n
En voor het onheil van een weglopend bestaan<\/p>\n
Waar waren de plaatsen en ruimtes en oorden<\/p>\n
Die ons zonder struikelen konden ontgaan?<\/p>\n
Struikelen deden we toch, we waren struikelaars<\/p>\n
Soms laaghangend haar, soms een kuif in ons gemoed<\/p>\n
Ik ben nog zonder zonden, maar hij heeft geboet<\/p>\n
Ik lijk een blijvende vlam, hij een uitgedoofde kaars<\/p>\n
Uitdoving werd pas later dan in deze tijden verwacht<\/p>\n
Voor wie wankelt komt de val wel eens zacht<\/p>\n
Ofwel keihard, met onbedachte resultaten<\/p>\n
Een lichaam in de Kasteelstraat, waar het ligt<\/p>\n
In het zicht van ontelbare gebogen bewonderaars<\/p>\n
Vrienden, kameraden, drinkebroers, oude maten<\/p>\n
Op hen drukt nu iets wat voorbij is, iets heel zwaars<\/p>\n
Een periode zonder recht op een einde is afgesloten<\/p>\n
Een vos gaat elders op zoek naar z\u2019n streken<\/p>\n
Een god met een kleine letter heeft hem teruggefloten<\/p>\n
Een Mia, een piranha, een winter is vergeefs gebleken<\/p>\n
Hij deed de afwas, hij speelde gitaar, hij had een zoon<\/p>\n
Hij liep over straat, een aap met hoed op gaf een teken<\/p>\n
En uit niets bleek afgunst, uit niets bleek een kans op hoon<\/p>\n
Hij glimlachte, zweeg, ging weg, en dacht zijn gedachten<\/p>\n
Hij keerde terug, z\u2019n brein geleid door sommige hogere machten<\/p>\n
Ok\u00e9, hij was een kind van vroegere mensen en vroegere jaren<\/p>\n
Dat hij eeuwig oud leek, leek in hem een jonge jongen te baren<\/p>\n
Die zwalkte, schreeuwde, huilde, danste en de dans ontsprong<\/p>\n
Die herkenbaar was tot onder z\u2019n soms zo vale huid<\/p>\n
En als hij naar je gunsten of naar je liefde dong<\/p>\n
Dan keerde hij ze later in misschien wel een tienvoud uit<\/p>\n
Ik was een vriend maar wist niet of hij verlangde naar de dood<\/p>\n
Ik hoorde z\u2019n stem en wist niet of die bestond uit pijn of nood<\/p>\n
Achteraf gezien zijn we hem ooit kwijt gaan raken<\/p>\n
En waren alle sporen bijster, en was hij op een zaterdag verdwenen<\/p>\n
Aan wat hij naliet kan geen levende ziel verzaken<\/p>\n
En laten wij, voor \u00e9\u00e9n keer, een liedje lang gewoonweg wenen<\/p>\n
Of huilen, of een traan laten, of een krop verbijten in de keel<\/p>\n
Ja, verdomd aan toe, laten we treuren, langdurig en heel veel<\/p>\n
\u2018Luc De Vos is dood\u2019 Kan men dat werkelijk menen?<\/p>\n
Jazeker, hij ging weg, hij nam de plaat en poetste de benen<\/p>\n
Missen we hem? We missen hem zeer. We missen hem zeerder dan zeer<\/p>\n
En evenmin als ooit, wijzelf, keert hij ooit nog weer<\/p>\n
Behalve mogelijk in, boven ons, de donkergrijze lucht<\/p>\n
Hij verliet ons terecht met een brul, en niet met een zucht<\/p>\n
Herman Brusselmans, Humo<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Luc De Vos, een zanger en tekstschrijver die po\u00ebzie kon puren uit aardse bagger, overleed zaterdag aan acuut orgaanfalen. Herman […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"site-sidebar-layout":"default","site-content-layout":"","ast-site-content-layout":"default","site-content-style":"default","site-sidebar-style":"default","ast-global-header-display":"","ast-banner-title-visibility":"","ast-main-header-display":"","ast-hfb-above-header-display":"","ast-hfb-below-header-display":"","ast-hfb-mobile-header-display":"","site-post-title":"","ast-breadcrumbs-content":"","ast-featured-img":"","footer-sml-layout":"","ast-disable-related-posts":"","theme-transparent-header-meta":"","adv-header-id-meta":"","stick-header-meta":"","header-above-stick-meta":"","header-main-stick-meta":"","header-below-stick-meta":"","astra-migrate-meta-layouts":"default","ast-page-background-enabled":"default","ast-page-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"ast-content-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-2096","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-1962-2014"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2096","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2096"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2096\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4949,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2096\/revisions\/4949"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2096"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2096"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2096"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}