Was het leven een schaakspel, verloor ik net m'n koningin
\nDie pion die alles kon en overwon van in het begin
\nMijn muur van ongevoeligheid voor een nieuwe relatie stond ik niet open
\nMaar \u2018t is bekend dat jij met een glimlach van je ogen muren kon slopen
\nDus rozengeur maneschijn zonder sleur samenzijn
\nLater water bij de wijn op termijn van oase naar woestijn
\nWas er maar een medicijn tegen de pijn dat ik niet meer bij je kan zijn
\nHoe kan iets zo zoet als marsepein na een tijdje smaken naar azijn
\n\u2018t Is duidelijk dat ik wegkwijn als ik kom aangestrompeld
\nGewoon verrot, gemarteld, getormenteerd en verschrompeld
\nIn mijn eigen snot, zweet en tranen gedompeld
\nAls je weet wat ik bedoel en voel vind je mij geen wanker
\nWant echte liefde kan een ziekte zijn, dodelijk als kanker
\nAl ben je een grote olietanker, wat ben je zonder anker
\nVan haven naar haven zonder aan te leggen, verloren op de oceaan
\nAls een eenzaam lelijk eendje en niet meer jouw mooie zwaan
\nEens simultaan stilgestaan bij ons bestaan en misgegaan
\nOnvoldaan spontaan bij me vandaan, wat heb ik misdaan?
\nOm dit te verdienen, geef me alsjeblieft nog een beetje van je tijd
\nEn een overdosis van je ex-liefdadigheid<\/p>\n
Ik ben je kwijt en lijd nu onder het feit dat spijt
\nBijna altijd te laat komt en nooit op tijd
\nVerloor de strijd en lijd nu onder het feit dat spijt
\nTe laat kwam, want ik ben je kwijt
\nEn geef me nog een beetje van je ex-liefdadigheid<\/p>\n
Elke dag vecht ik mijn strijd in mijn mentale dojo
\nGevoelsmatig ken ik meer ups en downs dan een jojo
\nMaar het leven gaat door al zijn er wissels op het spoor
\nDus beste beentje voor en ga dervoor want je dumpte in mijn oor
\nIk ben niet meer verliefd op jou, maar we kunnen vrienden blijven
\nYeah, en bananen die zijn blauw en stenen die kunnen drijven
\nIk wil breken met mijn gebreken en toch blijf ik je smeken
\nJij kijkt in de toekomst terwijl ik alleen maar heb teruggekeken
\nNaar ons gedeelde verleden, door mij verheerlijkt en aanbeden
\nVoor jou overreden en overleden dus geen reden om er tijd aan te besteden
\nVan gezonde baby, naar peuter naar kleuter naar kinderlijkje
\nLiefde, geleuter, machtspelletjes, maar wat bereik je
\nEen supermarkt vol herinneringen, een dikkere laag eelt rond je hart
\nGooi de dobbelsteen maar weer en ga terug naar start
\nLiefde is die hond die je blijft aaien al weet je dat ie bijt
\nEn is dat mes dat langs \u00e9\u00e9n kant pijnlijker snijdt<\/p>\n
Ik ben je kwijt en lijd nu onder het feit dat spijt
\nBijna altijd te laat komt en nooit op tijd
\nVerloor de strijd en lijd nu onder het feit dat spijt
\nTe laat kwam, want ik ben je kwijt
\nEn geef me nog een beetje van je ex-liefdadigheid<\/p>\n
Eenzaam, machteloos ja zie me hier nu zitten
\nRadeloos en slapeloos terwijl de meeste mensen pitten
\nIk leef op dezelfde planeet als gisteren; maar vandaag lijkt die kouder
\nEn grauwer met het clich\u00e9 van de vissen in de zee en de volhouder
\nWint… niet want ik kwam eruit als de verliezer
\nMijn problemen laten je koud dank je wel, mevrouw diepvriezer
\nIs dit nu zo'n typisch geval van actie en reactie
\nWant ik had een goede auto en nu neem ik de taxi
\nZonder planning of remming in hoogste versnelling naar eindbestemming
\nMaar om te beweren dat ik weet waar ik mee bezig ben dat is een gewaagde stelling
\nDe telling van de teller, ik betaal mijn ritjes duur
\n\u2018t Maakt niet uit naar waar ik rijd, \u2018t is je signatuur onder de factuur
\nDeze klant betaalt constant contant, gestrand in je bestand
\nVan hoofdrol naar figurant die balanceert op de rand
\nVan verstand tegen gevoel, gevoel tegen verstand
\nIk word verscheurd tussen mijn emotionele en rationele kant<\/p>\n
tekst: Quinte (ABN)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Was het leven een schaakspel, verloor ik net m'n koningin Die pion die alles kon en overwon van in het […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"site-sidebar-layout":"default","site-content-layout":"","ast-site-content-layout":"default","site-content-style":"default","site-sidebar-style":"default","ast-global-header-display":"","ast-banner-title-visibility":"","ast-main-header-display":"","ast-hfb-above-header-display":"","ast-hfb-below-header-display":"","ast-hfb-mobile-header-display":"","site-post-title":"","ast-breadcrumbs-content":"","ast-featured-img":"","footer-sml-layout":"","ast-disable-related-posts":"","theme-transparent-header-meta":"","adv-header-id-meta":"","stick-header-meta":"","header-above-stick-meta":"","header-main-stick-meta":"","header-below-stick-meta":"","astra-migrate-meta-layouts":"default","ast-page-background-enabled":"default","ast-page-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"ast-content-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"footnotes":""},"categories":[52],"tags":[],"class_list":["post-2256","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nevenprojecten"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2256","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2256"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2256\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4406,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2256\/revisions\/4406"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2256"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2256"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2256"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}