Mijn maat Rocky kwam zwijgend naast mij aan de toog zitten. Het leek alsof hij een spook had gezien, zo wit zag hij. Tegelijk scheen hij verzonken te zijn in een dromerig waken.<\/p>\n
Ik zei: \u2018Zeg Rocky, wat is dat met u, het lijkt alsof gij een spook hebt gezien terwijl gij tegelijkertijd verzonken schijnt te zijn in een dromerig waken.\u2019
\nAldus vatte ik de situatie samen. Ik zeg immers altijd mijn gedacht, ook wanneer men er niet om vraagt want men moet immer zichzelf blijven. Blijf steeds uzelf, zei Jezus in de bekende parabel van de gevonden voorwerpen. Toch ben ik van oordeel dat er beter wat meer mensen wat minder zichzelf zouden blijven en zich zouden aanpassen aan de omstandigheden.<\/p>\n
\u2018Vos,\u2019 zo sprak Rocky, \u2018ik ga er niet veel woorden aan vuil maken. Ik meen dat ik de helft van mijn leven gepasseerd ben. Het lijkt alsof er iemand over mijn toekomstig graf heeft gelopen, zo voel ik mij. Er is een voltooiing geschied in mijn bestaan. Vanaf dit ogenblik is er geen weg meer terug. Er is datgene gebeurd wat ooit een kwade geest als louter idee in mijn ziel heeft geplant, een droombeeld dat al jaren in mijn hersenpan sluimerde is thans werkelijkheid geworden, Vos.\u2019<\/p>\n
\u2018Gij gaat mij toch niet zeggen, Rocky, dat uw fantasma in verband met het pashokje tot leven werd gewekt. Dat geloof ik niet!\u2019<\/p>\n
\u2018Toch is het de bittere waarheid, Vos. Werkelijkheid en niet de droom is mijn deel geworden. Ik moet nu verder met de tweede helft van mijn leven waarin de droom niet langer droom is. Ik ben nu eindelijk een grote jongen geworden.
\nZij was het, die mooie Tina, die roomsoes om in te bijten, die mij het licht deed zien. Ik kwam haar tegen, na al die jaren. Gij kent haar niet, Vos, gij moet trouwens ook niet alles van mij weten, ik wens geheimen te koesteren die mij tot mens maken. Ieder mens heeft recht op een geheim dat een geheim is gebleven omdat het toch niet uit te leggen is. Verdoemd zijn zij, de filosofen, de schrijvers en dichters die zeggen dat zij weten wat ik droom in het diepste van mijn ziel. Niets weten zij. Dat zij naar de hel lopen!
\nIk kwam Tina daarnet tegen bij de slager waar ik een gehaktbal had besteld. Daar stond zij, wier naam ik bijna vergeten was, omdat ik wilde vergeten. Ooit waren wij samen, op een avond op een fuif aan de zee. Haar haren van gouden vlas woeien in de zeebries. Zij kwam zelf naar mij toe, omdat, zo zei zij, ze mij van ergens kende. Maar dat was een leugen om bestwil. Neen, ze kwam naar mij toe, enkel omdat ik bestond en zij mij wilde kennen. Zulke dingen bestaan. Maar ik dacht: dit is niet normaal, wie zou er nu met de flapdrol die ik was, wie zou er willen praten met mij, Rocky?
\nZoekend naar woorden stamelde ik enige zinnen die ik niet meer weet maar hoor in al mijn dromen.
\nEn toen ging ik er maar vandoor, met mijn rode kop, met de schaamte om wie ik was, schaamte over wat ik had nagelaten te doen. Ik wilde haar niet mijn ontreddering tonen, daarom ging ik van haar heen.<\/p>\n
En nu, een uur geleden, zag ik haar opnieuw, daar bij de slager.\u2019<\/p>\n
\u201cDag Rocky, ben jij dat?\u201d<\/p>\n
\u201cDag Tina,\u201d zei ik.<\/p>\n
Wij wandelden door de avondzon.
\nAan een winkel waar ze vrouwelijk ondergoed verkochten stopte zij en sprak: \u201cRocky, ik moet hier in deze zaak dringend een nieuwe beha kopen.\u201d
\nEn ik zei: \u201czal ik dan meekomen helpen kiezen?\u201d
\n\u201cNatuurlijk,\u201d lachte Tina.
\n\u201cHahaha,\u201d lachte ik, \u201chet was maar een grapje, hoor, meisje.\u201d<\/p>\n
Wij namen afscheid. Tina stapte de winkel binnen en ik vervolgde mijn weg.<\/p>\n
Ineens stokte mijn adem. Een grapje, dacht ik, is dat dan mijn leven, een grapje? Een ongekende moed en woede doorvoer mijn ledematen, Vos. Ik keerde op mijn passen terug en stapte de winkel in.
\nDe winkeljuffrouw kwam naar mij toegelopen maar vanuit het pashokje klonk Tina\u2019s stem: \u201cben jij dat, Rocky? Ik wist dat je zou komen.\u201d
\nZij stak haar kop door de gordijnen: \u201cje mag gerust komen kijken, jongen.\u201d
\n\u201cMag het, Tina?\u201d
\n\u201cJa, natuurlijk mag het, lieveling, Rocky.\u201d<\/p>\n
Toen begon Rocky daar aan de toog hevig voor zich uit te staren en moest hij beginnen aan de rest van zijn leven.<\/p>\n
LUC DE VOS<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mijn maat Rocky kwam zwijgend naast mij aan de toog zitten. Het leek alsof hij een spook had gezien, zo […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"site-sidebar-layout":"default","site-content-layout":"","ast-site-content-layout":"default","site-content-style":"default","site-sidebar-style":"default","ast-global-header-display":"","ast-banner-title-visibility":"","ast-main-header-display":"","ast-hfb-above-header-display":"","ast-hfb-below-header-display":"","ast-hfb-mobile-header-display":"","site-post-title":"","ast-breadcrumbs-content":"","ast-featured-img":"","footer-sml-layout":"","ast-disable-related-posts":"","theme-transparent-header-meta":"","adv-header-id-meta":"","stick-header-meta":"","header-above-stick-meta":"","header-main-stick-meta":"","header-below-stick-meta":"","astra-migrate-meta-layouts":"default","ast-page-background-enabled":"default","ast-page-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"ast-content-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[14],"class_list":["post-758","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-columns","tag-rocky"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/758","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=758"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/758\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4545,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/758\/revisions\/4545"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=758"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=758"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/gorki.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=758"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}